POLİS ihbar üzerine 3 Şubat’ta film setlerinde ışıkçı olarak çalışan Ahmet Hakan Yaşar’ın Káğıthane’deki kadın arkadaşının evine baskın düzenledi. Yaşar’ın, “Yönetmenim. Dizilerde oynatacağım” diyerek taciz ettiği üç kadın kurtarıldı. Sahte yönetmen tutuklandı. Yaşar, daha önce de İzmirli Eylül İ.K.’yı (17) Facebook’ta tuzağa düşürdü. Gamze Saraç adıyla Eylül’ün arkadaş listesine girdi. Yüz ve fiziğinin çok düzgün olduğunu söyledi. ABD’de 11 yıldır yaşayan yönetmen Yaşar’ın 16 ülkede yayınlanacak dev projesinden söz etti. Yarım saat sonra kendi adıyla Eylül’ü MSN’ye ekledi. Eylül iki farklı kişiyle konuştuğunu sanıyordu. Yaşar hemen İstanbul’a gelmesini istedi. Ailesinin izniyle para ve şöhret uğruna 3 Ocak’ta İstanbul’a gelen Eylül’ü sahte yönetmen karşıladı.

Rol için beni öp

Eylül’ün rol yapma yeteneğini göstermesi için kendisini öpmesini istedi. Eylül kabul etmedi. Amacına ulaşamayan sahte yönetmen Eylül’ü elde etmeye kararlıydı. Eylül’ü “Para gelmedi”, “Noteri kaçırdık”, “Fırtınada set yıkıldı” gibi yalanlarla oyaladı. Tam 15 gün ya kafelerde ya da otomobillerde yatırttı. Bir seferinde de yatmayı teklif etti. Bir süre sonra “Bu rolü Hande Ataizi de istiyor” diye yalanlar uydurdu. Ancak herhangi bir gelişme olmuyordu. Bir türlü sözleşmeye imza atılmadı. Birçok gece sabahladıkları kafenin sahibi, Eylül’ün içinde bulunduğu zor durumu fark ederek ona para verdi. Böylece Eylül evine dönebildi. Okulundan 15 gün uzak kalan Eylül, daha önce de devamsızlığı olduğu için sınıfta kaldı. Okuldan tasdikname aldı. Eylül, “17 yaşındayım. Bir hata yaptım, inandım. Ailem artık bana güvenmiyor” diyor. Yaşadıklarının ders olmasını isteyen Eylül, şimdi kábus gibi geçen bu 15 günü hayatından silmek istiyor. Açık Lise’ye yazılacak. Hayatına ve eğitimine kaldığı yerden devam edecek.

Ratinglerle oynuyorlar…

Yine Kurtlar Vadisi herkesten önce söyledi… Rating ölçümleri gerçekleri yansıtmıyor… Bu sistem değişmedikçe, Türkiye’nin en stratejik noktası televizyon yayıncılığı, birilerinin elinde oyuncak olmaya devam edecek…

Bu sistem ancak ve ancak tek tip insan, tek tip eğlence, tek tip dizi, tek tip yapımcı anlayışını doğurur… Kurtlar Vadisi’ni ve birkaç istisnayı saymazsak, dört büyük kanalı da, milletimizin değerlerinin ne kadar yozlaştığını anlatan bir yayın politikasına iter… Bu şartlarda “belli tür” dizi yapmazsanız, rating alamazsınız…

Rating ölçüm sistemi baştan sona yanlış. Bunu sadece biz değil, bu konunun uzmanları da söylüyor. Denek sayısı yetersiz, 70 milyonun beğenisi 2000 kişinin tercihine bırakılmış… Bu tercihler, denek adresleri tespit edilip ya da sızdırılıp yönlendiriliyor. (Bazı programların denekleri yönlendirdiği belgeleriyle ortaya çıkmıştı). Ayrıca, ekonomik (senede iki milyar dolarlık bir pasta), sosyal (nüfusunun yarısı 30 yaşın altında bir ülke), toplumsal yönden bu kadar önemli bir karar, 2000 kişinin sırtına yüklenir mi???

Sistemin teknolojinin gerisinde kalması, gece alınan verilerin sabah açıklanması, kısaca karanlıkta geçen uzun süre, gizli elleri sisteme sokuyor… Bu gizli eller istediklerini birinci yapıyor, “sakıncalıları” ise tırpanlıyor…

Biz Pana Film olarak, sadece Kurtlar Vadisi dizisiyle değil, diğer yapımlarımızla da rating sisteminin sağlıksızlığından en büyük zarar görenlerindeniz… Kurtlar Vadisi Pusu’nun karakter isimlerinin yedi yaşından yetmiş yaşına kadar herkes tarafından bilindiği bir ülkede, gerçek ratingimiz 30’larda, share’imiz ise 65’in üstündeyken, bu rakamlar sistemli ve maksatlı olarak kağıt üstünde 20’lerde tutulmakta… Eşref Saati isimli dizimiz, yine sistemli ve maksatlı bir kıyıma tabi tutuluyor, hakikatte aldığı ratingin çok altında sonuçlar listelere yansıyor… Peki aradaki fark nereye gidiyor? Farkı, o günün ratinglerine bakınca rahatlıkla görebilirsiniz…

Devletin yayıncı kurumu, ratinglerin yalan söylediğini söylüyor ama devletin denetleme kurumu bu duruma el koymuyor… Nedeni ise basit, kimse taşların yerinden oynamasını istemiyor, çünkü bu durumdan besleniyor…

Her türlü rekabetin yaşandığı, piyasa ekonomisinin tercih edildiği bir ülkede ratingler tekele mahkum edilmiştir. Biz, ratinglerin çoklu ölçümünden yanayız… Bu durumdan hem reklamveren, hem televizyon kanalları, hem de bizler gibi düzgün, kaliteli, ülkesinin ve insanlarının değerlerini ön planda tutanlar yarar görecektir…

Kaynak: (H2)

ABD’li yönetmen Christopher Nolan’ın yaptığı ‘Batman’ filminin adının Batman şehrine ait olduğunu ve isim hakkının da kendilerinin olduğunu savunan Başkan Kalkan, konuyla ilgili hukukçuların çalışmalarını sürdürdüğünü belirtti. Kalkan, şunları söyledi:

“3 yıl önce Yılmaz Güney Sinema Salonu’nu açarken, dünyada gişe rekoru kıran Batman filmiyle açmayı planlıyorduk. Fakat sinemanın adı Yılmaz Güney olduğundan usta oyuncunun filmiyle sinemamız açıldı. Dünyada bir tek Batman var. ABD’li film yapımcıları ilimizin adını bizden habersiz filmlerine yansıtmışlar. Batman’ın adını kullananlardan davacıyız. Bu davayı gerekirse de ABD’de de açacağız.” (MİLLİYET)

Öncelikle yılların çizgi romanı ve 8 film sonunda böyle zekice bir fikir aklına geldiği için başkana plaket verilmeli. Hep birlikte ayakta alkışlıyoruz!

Can Dündar’ın gizli oyunu

Mustafa filmini Türk tarihi üzerine araştırmalarıyla bilinen Güneş yazarı Rıza Zelyut da yorumladı. İşte filmdeki doğru gösterilen yanlışlar…SON günlerde tartışılan Mustafa’yı ikinci kez izledim. Ve şunu fark ettim: Bu filmde gizli reklam var. Can Dündar büyük bölümü doğru olan filmin içine öyle sözler yerleştirmiş ki siz bunları duyunca; Atatürk’ün kişiliğinden de yaptığı devrimlerden de kuşkuya düşüyorsunuz.

Filmin sponsoru Akbank ve Sabancı Holding adına sunulan tanıtımda, bir bilimkurgu filmi gibi giriş yapalıyor ve ‘Karanlık, hep karanlık’ denilerek yola çıkılıyor. Böylece; Mustafa filmi ile Can Dündar’ın o mutlak karanlığı (Batı’da şeytanı simgeleyen ) aydınlattığı izlenimi zihninize sokuluyor. Böyle olunca, Atatürk kimliği o karanlığı sembolize ediyor.

Yanlış: Mustafa’dan önce üç çocuğu ölen Ali Rıza Efendi-Zübeyde Hanım çiftinin, son çocuklarının mezarının bir kumsala kazıldığı iddia ediliyor.

Doğrusu: Türkler; hiçbir zaman mezarlarını deniz kıyısına gömmezler. Dere yatakları, hatta su basan ovalar bile mezarlık olarak kullanılmaz.

GERİCİ AYAKLANMALAR GİZLENMİŞ

Yanlış: Mustafa, Kaymak Hafız’dan dayak yedikten sonra, askeri okula girmeyi kafasına koydu.

Doğrusu: Mustafa; döneminde Batı tarzı eğitim vermeye çalışan Şemsi Efendi mektebine kaydoldu. Bu mektep iki kez yobazlar tarafından basıldı. Sebebi de Şemsi Efendi’nin cüz yerine tebeşir ve kara tahta kullanmasıydı. Can Dündar; inatla Mustafa Kemal’in hayatında çok etkili olan gerici saldırıları görmezden gelmiş. İlkokulda iken yaşadığı bu saldırı; yüzbaşıyken karşılaştığı 31 Mart ayaklanması, Şeyh Sait İsyanı ve Menemen vahşeti; Mustafa’nın içinde yok.

Bu gericiliği yok etmek için tek çözümün devrimler olduğu ortadaydı. Bu yüzden Atatürk devrimleri; en büyük demokrasi adımları olarak atılmıştır.

Yanlış: Vahdettin, Mustafa Kemal’e, ‘Paşa devleti kurtarabilirsin!’ dedi.

Doğrusu: Filmin içinde hemen ortaya çıkıyor. Biraz sonra; Mustafa Kemal’in Harbiye Bakanı olmak istediği ama bunun padişah tarafından kabul edilmediği söyleniyor. Gerçekten de Mustafa Kemal; Vahdettin’e bazı öneriler götürmüş ama Padişah Vahdettin bunları kabul etmemiştir.

Yanlış: Kemal Paşa, Çanakkale’de yaptıklarının bilinmediğini görünce ve Harbiye Nazırı da yapılmayınca umudunu kesip Anadolu’ya gitmeye karar verdi.

Doğrusu: Filmin içinde var: İngilizler; aralarında Kemal Paşa’nın da bulunduğu tehlikeli isimlerin İstanbul’dan uzaklaştırılmasını istiyor. Bu arada; Mustafa Kemal de durumu gözlemliyor ve İstanbul’dan umudunu kesip yeni bir mücadele başlatmak için Anadolu’ya geçmeye karar veriyor. Vahdettin de onu pasifize etmek için Karadeniz Bölgesi’ne yolluyor. Mustafa Kemal gidecek; burada, Rumlara karşı direnen Türkleri yola getirecek… İşte hayal bu… Can Dündar; vatanı kurtarsın diye gönderdiği Mustafa Kemal’i idama mahkum ettiren Vahdettin gerçeğini gizliyor.

Yanlış: Mustafa Kemal; Osmanlı İmparatorluğu yıkıldı dedi; sonra padişahı, halifeyi, devleti kurtarmak için harekete geçti.

Doğrusu: Mustafa Kemal; Sevr’den sonra Osmanlı devletinin fiilen ortadan kalktığını söyledi. O devleti ayağa kaldırmak, halifeyi Hıristiyan esaretinden kurtarmak gibi sloganları yer yer kullanmıştır. Bir kurtuluş mücadelesinde; padişahçı bir toplumu harekete geçirebilmek için böyle pratik sloganlar kullanmak kaçınılmazdı. Can Dündar; Mustafa Kemal’i bu pratik tutumu yüzünden bir sahtekar gibi sunmaya çabalıyor. Bir gizli reklam daha.

Yanlış: Halka dinsel düşünce veren, İslami düşünce üreten tekkeler kapatıldı.

Doğrusu: İşte Can Dündar burada daha açık olarak ortaya çıkıyor: Tekkelerin kapatılmasını bir devrim gibi aktarırken; araya sokuşturduğu o sıfatlarla (İslami düşünce üreten, vatandaşa din bilgisi veren) tekkeleri yücelterek karşı devrimcilerin safına geçiyor.

Yanlış: ‘Harf devrimi ile eski yazılı koca bir tarih sıfırlanmıştı.’

Doğrusu: Eski yazıya dayalı kültürün sıfırlanmadığını bugün hep birlikte yaşıyoruz. Arap alfabesinin değiştirilmesi ile eğitim öğretim müthiş bir hız kazanmıştır. Bunu film de itiraf ediyor.

Yanlış: Muhalefeti sildi, otoritesini gösterdi; şeyh haline geldi’

Doğrusu: Can Dündar gibi öbür liberal aydınlar da bilsinler: Atatürk, daha padişahlık düzeni dışında hiçbir şey bilmeyen bir toplumu cumhuriyete geçirdi. En büyük demokrasi hareketi budur. Ve yine olağanüstü bir açılım yaptı: Cumhuriyetin kuruluşundan bir yıl geçmişti ki ikinci bir parti kuruldu: Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası. Bu parti gericilğin odağı olunca da cumhuriyet mahkemeleri kapattı.

Yanlış: ‘Gözünü kırpmadan en yakın arkadaşlarını idama gönderdi.’

Doğrusu: Can Dündar yine saptırıyor. Suikastçi gericilere idam kararını İstiklal Mahkemesi verdi. Mustafa Kemal de o mahkemeden bazı arkadaşlarını kurtardı. İzmir Suikasti’nin neden yapıldığını iyi incelemeden böyle genel hüküm üreterek günümüze yine göz kırpıyor Can Dündar.

KAYNAKLARI TEK YANLI

CAN Dündar, Senaryoyu oluştururken belli ki Rauf Orbay-Ali Fuat Cebesoy penceresinden bakmış dünyaya. Bu parti kurulduktan sonra Doğu’da Şeyh Sait ayaklanıyor. Cumhuriyet yıkılma tehlikesiyle karşı karşıya kalıyor. İsyan’dan sonra da gerici kurumları temizlemek için Mustafa Kemal daha kararlı biçimde harekete geçiyor. İşte o çok övdüğü tekkeler de bu süreçte kapatılıyor.

Yanlış: ‘Devrim, evlatlarını yiyordu!’

Doğrusu: Devrim; evlatlarını yemedi. Tasfiye edilenler; cumhuriyet aleyhinde olan subaylardı. Bunların, ‘Ben padişahın ekmeğini yedim!’ diyerek cumhuriyete karşı çıktıklarını Can Dündar görmezden gelmiş.

Can Dündar; önyargılı olduğundan üniversite reformundan; 1930′larda Almanya’daki bilim adamlarının binbir zorlukla Türkiye’ye getirilerek medrese sisteminin yerine bilim sisteminin yerleştirilmesinden de haberi yok. Veya öyle gözüküyor. Sadece üniversite reformu bile büyük demokratik devrimdir…

Yanlış: ‘Halktan korkuyordu. Hep yalnızdı.’

Doğrusu: Atatürk, kalabalıklardan korksa, beş kişiyle nasıl olur da devrimlerle bitecek bir maceraya atılır? Bu iddia; Atatürk’e yapılmış en derin saldırıdır. O; hiç yalnız değildi. Atatürk’ün sofrası da bir ayyaş sofrası değil, bilim üretilen bir alandı. Asıl ayyaş sofraları Osmanlı sarayında kuruluyordu. İsterse Can Dündar’a belgelerini verebilirim…

Eksikler pek bol: Mustafa Kemal; sadece Türkiye ile sınırlı bir lider değil. O; Avrupa’yı, Balkanları, Ortadoğu’yu etkilemiş önemli bir isim. Bundan hiçbir iz yok. Can Dündar; Atatürk dönemi dış politikasına yer verirse acaba bugünkü dış politikamızın rezil duruma düşeceğinden mi korktu?

Türk Tarih Tezi’ni ve Güneş Dil Teorisi’ni de sadece eğlenmek için anan Can Dündar; belli kesimlerden aferin alacaktır.

Filmin müziği de kurgusu da, montajı da bir curcuna, tam bir amatör işi… Goran’ın ismi bile o kötü ve karışık müziği kurtaramamış… Sabancı Üniversitesi’ni gayrimilli kültürel işlerin merkezine çeviren Sabancı yöneticilerinin bu sponsorluğu beni şaşırtmamıştır. Kendileri hangi millete mal satacak, çok merak ediyorum.

Güneş / Rıza Zelyut

Mustafa Kemal kimin Atatürk’ü ve güme giden Sabancı Grubu’nun sponsorluğu
Günseli Özen Ocakoğlu/Zaman

Mustafa Kemal kimin Atatürk’ü belgeselinin çekimini duyduğumda ‘yaşasın’ demiştim. YouTube’da da sayısız örneklerini gördüğümüz gibi yıpratılmaya çalışılan Atatürk olgusuna bir cevap olabileceği için sevinmiştim.
Mustafa filminin sponsorluk hikâyesine ilişkin ilk dedikodular filmin gösteriminden önce geldi. Turkcell CEO’su Süreyya Ciliv, ilk gösterimini izlediği filmin içeriğine ilişkin yorumunda, ‘Ekrana yansıtılan, benim Atatürk’üm değil.’ demiş ve son ana kadar olumlu bakılan sponsorluktan vazgeçmişti. Can Dündar da vazgeçiş süreciyle ilgili benzer şeyleri kendi köşesinde yazmıştı.

Vazgeçme hali pek çok sponsorluk görüşmesinde sıklıkla yaşanan bir durum, ama nedense bugüne değin sponsorlar tarafından hüsrana uğratılmış pek çok değerli sanatçının hiçbiri haber olmamıştı. Demek ki konu Atatürk, Can Dündar ve Turkcell olunca olay daha farklı bir boyuta taşınabiliyor. Bir de konu Karamehmet-Doğan reklam kavgası ile de ilişkilendirilince olay patladı. Konu manşete taşınınca Turkcell’den bir açıklama geldi. “Film, bir kişilik profili analizidir. Beklentimiz, Atatürk’ün askerî ve devlet adamı olarak dehâsının anlatımı biçimindeydi. Film, yaklaşım olarak beklentimizi karşılamadı. Bu nedenle de sponsor olmadık.” deniliyordu. Medya, köşe yazarları, toplum, inananlar, inanmayanlar, Atatürkçüler, Atatürkçü olmayanlar, devlet düşmanları hatta PKK bile konuya en ortasından girdi. Peki, şimdi bundan sonra ne olacak? Konuya bir sponsorluk karmaşası olarak bakmak ve bu süreçte kimlere haksızlık edildiğini görmek gerek:

Can Dündar’a haksızlık: Filmin hazırlığı için 15 yıllık emek diyor. Önce bu emeğe sonra da internette herkesin birbirine gönderdiği o müthiş duygusal yazılarıyla ‘köşe yazarlığının üstünde kabul edilen’ statüsüne yapılan haksızlık. Şimdi Dündar deyince aklımıza Mustafa ile birlikte bu karmakarışık sponsorluk hikâyesi de gelecek. Duyduğum kadarıyla Turkcell’deki toplantıda tek başınaymış. Turkcellciler söylemediyse bu haber doğrudan kendisinden dışarıya çıkmış sonucuna ulaşabiliriz. Eğer öyleyse haksızlık söylemime bir de çok yazık eklemesi yapıyorum.

İzleyenlere haksızlık: Filmi izlemeden oluşturulan bu olumsuz hava ile perdenin karşısına geçti insanlar. Filme konsantre olmak yerine “Acaba neden Turkcell bu filmi desteklemedi?” sorularıyla izlendi film. Oysaki sinemaya giden bizler, içerideki değil dışarıdaki krizi de unutmak isterdik.

Filme haksızlık: Film, sponsorluk haberi üzerinden olumlu ya da olumsuz o kadar çok yorum aldı ki, yorumlanan film değil adeta Mustafa üzerinden Atatürk oldu. Gündem filmin içeriği olmalıyken değişti ve sponsorluk tartışmalarına dönüştü.

Sabancı Grubu: Bana göre en büyük haksızlık Mustafa’yı destekleyen Sabancı Grubu’na yapıldı. Sponsor olmayan Turkcell manşetlere taşındı. Projeyi destekleyen Sabancı Grubu’nun ise adı bile geçmedi. Bırakın basında yer almayı, tartışmalar ötekileştirme üzerine yoğunlaşınca acaba Sabancı bu ötekilerden hangisinin sempatizanı ya da destekçisi oldu sorusunu oluşturdu.

Sanırım o toplantıda konuşulanların toplumun giderek derinleşen ötekileştirme gayretine bu kadar olumsuz katkı yapacağını bilseydi Can Dündar, konuşulanları anlatmaz, kendine saklardı diyorum. En azından Can Dündar yazılarını keyifle okuyan biri olarak bu kadarını da ondan ummak istiyorum.

Kaynak: (Zaman)

Can Dündar’ın ‘Mustafa’ filmi işte böyle bir boşluktan çıktı. O yüzden de adı Atatürk değil, Mustafa oldu.

Dündar, “Mustafa” projesine start verdiğinde filmine sponsor arayışına girdi.

Turkcell, sponsorluk teklifine olumlu yanıt verdi. Can Dündar ile Turkcell yetkilileri arasında toplantılar yapıldı ve el sıkışıldı. Edindiğim bilgilere göre Turkcell bu projeye yaklaşık 350 bin euroluk bir destek vermeyi kabul etti.

Ancak film bittikten sonra ilginç bir gelişme yaşandı.

Turkcell’in CEO’su Süreyya Ciliv, filmin bir kopyasını istedi.

“Sponsoru olduğumuz filmi izlemek istiyoruz. Bu konuda yönetimdeki diğer arkadaşlarımızın da görüşünü almak istiyorum” dedi.

Filmin bir kopyası Turkcell’e gönderildi. Turkcell üst yönetimi filmi izledi.

Filmi izlendikten sonra ani bir kararla Turkcell filme sponsor olmaktan vazgeçti.

Can Dündar’a sponsorluktan çekilme nedenine dair herhangi bir açıklama yapılmadı.

Ancak Turkcell yönetiminde filmi izledikten sonra ortaya çıkan ve sponsorluktan da geri adım atılmasına neden olan görüş şuydu: “Bizim Turkcell olarak toplumun her kesiminden müşterimiz var. Böyle bir filme sponsor olarak müşterilerimizin bir kısmını karşımıza alma riskini üstlenemeyiz.”

İnsanın inanası gelmiyor ama ne yazık ki Turkcell ve Mustafa filminin yöneticileri arasında iplerin kopmasına, Turkcell yönetiminde ortaya çıkan bu görüş neden oldu.

Filmin senaristi ve yönetmeni de olan Can Dündar, Turkcell’in son saniye golü ile zor duruma düşmüştü. Neyse ki devreye Sabancı Holding girdi. Can Dündar ile görüşen Güler Sabancı, Mustafa filmine, Holding olarak sponsor olmayı kabul etti. Yine edindiğim bilgilere göre Sabancı Holding’in filme sponsorluk katkısı yaklaşık 300 bin euro civarında olacak.

Yarın vizyona girecek Mustafa filmini görmek için, umuyorum ki milyonlarca Türk izleyici sinema salonlarına koşacak ve yine umuyorum ki Mustafa filmi, Sabancı Hloding’in katkıları ile bir Recep İvedik’ten daha fazla seyirci toplayacak.

Kaynak: (Vatan) Filmin resmi sitesi: (Mustafa.com.tr)

15 Ocak 2003’te ilk bölümü yayınlandığında Kurtlar Vadisi, “Bu bir mafya dizisidir” sloganıyla hayatımıza girdi.  “Vadi”, uzun bir süre mafyayı anlattı. Ali estetik oldu, Polat Alemdar’a dönüştü. Gerçekte dizinin yapımcısı Raci Şaşmaz, yerini kardeşi Necati Şaşmaz’a bıraktı. Yani Ali artık Polat’tı.

Raci Şaşmaz ise artık görünmeyen kahramandı. Rollerin kaderi ona bağlıydı. Kimin ölüp, kimin yaşayacağına o karar verdi. Ve de en önemlisi Kurtlar Vadisi senaryosunu da, Türkiye’nin gündemine paralel yürütmeyi tercih etti.

Türkiye’de ne konuşuluyorsa, Kurtlar Vadisi senaristleri bundan beslendi. Kurtlar Vadisi “gerçek soslu” bir hayal dünyasının anlatımına dönüştü iyice. 2001 krizinde Başbakanlık’a bir vatandaşın yazar kasa atarak yaptığı protesto eylemi bile Kurtlar Vadisi’nde gerçek görüntülerle yerini aldı. Her ne kadar diziyi yapanlar “bu dizi bir hayal ürünüdür” dese de, izleyici ve “vadi fanatikleri” hiç de hayal gibi bakmadılar bu işe.

Dizi yayınlandığı 5.5 yıldan bu yana  hayatımıza yeni bir olguyu soktu. O da “şifre kırıcılık.” Dizideki kahramanların gerçek hayattaki karşılıklarının kim olduğu üzerine eli kalem tutan vatandaş internette, gazeteciler de medyada “decoder” misyonu yüklendi, “komplo çözmek” hiç olmadığı kadar popüler oldu. Artık herkes adeta Jerry Fletcher’dı. Komplo teorisi filminde bir taksi şoförünün dünyayı kurtaran adama dönüştüğü gibi, Türkiye’de de fanatik bir Kurtlar vadisi kitlesi, olan biten her şeyi, Kurtlar Vadisi pratiğiyle yorumlama gibi bir garip alışkanlık sahibi de oldu.

Kurtlar Vadisi senaristleri de yarattıkları bu popüler dalgayı iyi yorumlama ve dizinin ömrünü daha da uzatma konusunda pragmatik yollar denemekten geri durmadılar. Diziyle Türk milleti derin devleti, mafyayı, komployu “kurşun işlemez” Polat Alemdar’la “okumaya”, “çözmeye” alıştı.

Polat Alemdar onlarca adam öldürmesine rağmen mahkemeden elini kolunu sallayarak çıkan süper kahramandı. Hukuk üstüydü, devletin “asıl sahibiydi.” Ergenekon davasına kadar Polat Alemdar “derin devletin” has adamıydı, belki de 1 numaraydı. Hep bu gözle bakıldı. Ama Ergenekon bu noktada işleri karıştırdı. Polat Alemdar Ergenekon yüzünden açığa düştü!

Mafyayı, derin devleti meşrulaştıran, sosyolojik analizlere kuramsal katkıda bulunan, mafyanın kendi arasında çatışmaya neden olan, Türk gizli servisinin istihbarat raporlarına bile geçen Kurtlar Vadisi şimdi hiç de matah bir şey olmadığı aşikar derin devlet propagandasından nasıl sıyrılacak? İşte yeni sezonun ilk bölümü aslında bu kafa karışıklığının da işaretlerini taşıyor. Bilinmeyeni  “senaryo” aracılığıyla bilinen kılmak için yapılan hayal ürünü hareketler, gerçek hayatta Türk hukuku ve polisinin karanlık ilişkilerin açığa çıkarılması için çaba harcadığı Ergenekon davasıyla başka bir “hal” aldı.  Artık Savcı Zekeriya Öz vardı. “Karanlıklarla mücadele kahramanlığı” misyonu,  devletin savcısı olan, derin devletin izini süren Zekeriya Öz’e aitti.

İşte bu noktada Ergenekon davası Kurtlar Vadisi’nin kaderini değiştirecek bir gelişme oldu. Ergenekon’un kilit ismi Veli Küçük vadide İskender Büyük olarak karşımızda. Hele bu sezonun ilk bölümünde bu detayın altı iyice çizildi. Kim olduğu bilinmeyen İskender Büyük meğer devlete bir asker olarak görevler yapmış, üstün hizmet madalyaları almış bir askerdi! Gerçekle hayalin yine harmanlandığı bir tartışma alanına daha çekildik yeni sezonla. Kurtlar Vadisi yapımcıları kimi zaman senaryo işini öyle bir hale getirdi ki, Ergenekon davasını bile önceden gören, bilen bir diziye dönüştü. Ergenekon davasının kahramanı savcı Zekeriya Öz’ün iyi bir Polat Alemdar izleyicisi olduğu bile akıllara gelmedi değil.

Şimdi Polat Alemdar 5.5. yıldır derin devletin karanlık yollarında ölüme beraber gittiği en yakın adamlarını kaybetti. Öldüler. Memati girdiği uyuşturucu tedavisinden hala çıkamadı. Kontrol dışı hareketlerle Polat Alemdar’a zarar vermeye devam ediyor. Abdülhey ise yeni bir kurtarıcı misyon yükleniyor.  O da derin devletin yetiştirdiği, Polat’ın en mutemet adamı. Dizide İskender Büyük yıkılmaz bir güç olarak karşımızda. Şifre çözmeye meraklı izleyici onu çoktan Veli Küçük olarak takip etmeye koşullandı bir kere. Ergenekon’un bir numarası hala aranırken, Kurtlar Vadisi çoktan hükmünü verdi. 1 numara İskender Büyük yani Veli Küçük.

Şimdi dizi Polat’ın Büyük’ün elinden nasıl kurtulacağına kilitlenmiş durumda. Yeni sezonun ilk bölümünün final sahnesi  Polat Alemdar’ı yine “süper kahraman” olarak göreceğimizin habercisiydi. Lost’vari flashback’lerle süslenen dizide şimdi Kurtlar Vadisi senaristleri asıl şunu düşünmeli: Mafyanın içinde mafyaya karşı, derin devletin içinde derin devlete karşı savaşıp en iyi muteber mafya ya da en düzgün derin devlet mesajları yüklü Polat Alemdar şimdi hangi misyonun adamı olacak? Neye karşı savaşacak? Kime hizmet edecek? “İhtiyarlar” diye ortaya atılmış Kırmızı Kitap’ın yani bu ülkenin “gizli anayasası”nı kozmik kasada saklayanlara kafa tutan Polat Alemdar şimdi “hangi devlet” hesabına iş görecek?

Ratinglerin zirvesinden inmeyen Kurtlar Vadisi’nin aslında en büyük rakibi Ergenekon davası? Polat Alemdar’ın misyonu da Ergenekon’la beraber çatırdamış durumda. Polat Alemdar’a yeni bir misyon aranıyor? Ergenekon Kurtlar Vadisi’nin kaderini belirleyeceğe benziyor. “Vadi” Ergenekon’un kaderini belirler mi bilinmez ama Polat Alemdar’ı neo-Ergenekoncu bir misyonla ekranlarda “süper kahraman” olarak karşımızda görürsek şaşırmayalım. Çünkü o yeniden yapılanma sürecine girdi bile. Ekibe, stratejiye o kadar çok ihtiyacı var ki!

İşte bu yüzden Polat Alemdar ya hukukun “şefkatli” kanatları altına girip, sade bir vatandaş olacak, ya da yeni bir Ergenekon örgütlenmesinin şefliğine soyunacak! Kısacası devletin en derinlerinde sular kabarık, tıpkı gerçek hayatta olduğu gibi. Polat’ı da bu yüzden aslında bekleyen en büyük tehlike, yeni bir Ergenekoncu yapılanmayla hangi “meselenin” adamı olacağı…